သင်္ကြန်နှင့် တော်လှန်ရေး

By JPaing / MPA [ ဆောင်းပါး ]

ယခုလို သင်္ကြန်အခါသမယမှာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးဖြစ်သည့် တောထဲက တော်လှန်ရေးခေါင်းဆောင် မောင်ဆောင်းခနှင့် မြို့ပေါ်က မောင်လူအေးတို့၏ သင်္ကြန်နှင့်ပတ်သက်သော အတွေးအမြင်များကို ဖတ်ရှုရပြီးနောက် အတွေးတစ်ခုရရှိလာခဲ့သည်။

ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာမှ မောင်ဆောင်းခက သူ၏ ရဲဘော်များဘက်က ကိုယ်စားပြု၍ အခုလို ဆိုပါသည်။

ရဲဘော်များအနေဖြင့် “ငါတို့ကတော့ ရှေ့တန်းမှာ စစ်တိုက်နေရပြီး သူများတွေကတော့ သင်္ကြန်မှာ ကဲနေကြတယ်” ဆိုသည့် အမြင်မျိုး မရှိကြကြောင်း၊ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားသော တာဝန်ကို ဘယ်အချိန်မှာမဆို ကျေပွန်ရန်သာ အရေးကြီးသည်ဟု ခံယူထားကြောင်း ၎င်းက ဆိုသည်။

ထို့ပြင် ပျော်စရာရှားပါးလှသည့် ခေတ်ကာလတွင် ပျော်ခွင့်ရသည့် အခြေအနေရှိပါက ပြည်သူများအနေဖြင့် စိတ်မွန်းကျပ်မှုများကို ဖြေလျှော့ရန် လွတ်လပ်စွာ ပျော်ကြပါဟု မောင်ဆောင်းခက နားလည်မှုပေးထားသည်။

သို့သော်လည်း မြို့ပြတွင် ရှင်သန်နေရသည့် မောင်လူအေးကမူ လက်တွေ့ဘဝ၏ ခါးသီးမှုများကို အခုလို ဖွင့်ဟသည်။

၎င်းသည် လစဉ်စစ်မှုထမ်းကြေးအဖြစ် ၂ သောင်း၊ ၃ သောင်းကို မရရအောင် ရှာဖွေပေးဆောင်နေရသူဖြစ်ပြီး၊ မဲပေါက်ပြန်လျှင်လည်း ငွေကြေးထပ်မံကုန်ကျရသည့် အိမ်ထောင်စုတိုင်း၏ ဒုက္ခကို ခံစားနေရသူဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မောင်လူအေးက “အုပ်ကြီးတို့ပျော်သည့် သဘင်” ဆိုသည့် မဏ္ဍပ်များအောက်တွင် သွားရောက်ကခုန်ခြင်းကို “ကျွန်ဒီအင်န်အေ ဝင်သွားခြင်း” ဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်သည်။

မောင်လူအေးက “ငါတို့လည်း ပျော်တတ်တာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် သူလက်ခံသည့် ပျော်ရွှင်မှုမှာ အာဏာရှင်တို့ ခင်းကျင်းသည့် စင်မြင့်ပေါ်တွင် စစ်သီချင်းဖြင့် သွားကခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာတွင် အုန်းလက်ထိုး၊ ဘောက်ဖွင့်၊ အရက်ကို ဖရဲသီးနှင့်ဖျော်ကာ ကိုယ့်ညီအစ်ကို မောင်နှမ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ပျော်ကြခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ညကမှ ပခုက္ကူတွင် မီးလောင်တိုက်သွင်းခံရသည့် ရွာအကြောင်းကိုပင် “သူများပျော်တာ မနှောင့်ယှက်ရ” ဆိုသည့် ဆရာကြီးများကို ကြောက်၍ ထည့်မပြောရဲတော့သည့် အခြေအနေကိုလည်း ၎င်းက နာကျင်စွာ ဆိုသည်။

၎င်း၏ အထိခိုက်ဆုံး စကားမှာမူ “ကိုယ့်နှလုံးသွေးနှင့် ဖျော်ထားသည့် မုန့်လက်ဆောင်းကိုတော့ သွားပြန်တောင်းမသောက်ကြပါနဲ့” ဆိုသည့် သတိပေးချက်ပင် ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏ ယုံကြည်ချက်ကိုပင် ထုတ်ဖော်မပြောရဲတော့သည့် အခြေအနေတွင်၊ မိမိတို့ကို နှိပ်စက်နေသူများ၏ ယန္တရားအောက်၌ သွားရောက်အပျော်ရှာခြင်းကို ၎င်းက ရှက်တတ်ရန် တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ခြုံငုံကြည့်လျှင် မောင်ဆောင်းခက တော်လှန်ရေးသမားတစ်ဦး၏ အနစ်နာခံမှုဖြင့် ပြည်သူ့စိတ်ဓာတ်ကို နားလည်မှုပေးထားသော်လည်း၊ မောင်လူအေးကမူ မြို့ပြပြည်သူတစ်ဦး၏ လက်တွေ့ကျသော ခံစားချက်ဖြင့် “လိပ်ပြာလုံရန်” ကို မီးမောင်းထိုးပြနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ပျော်သင့်သော်လည်း၊ ထိုပျော်ရွှင်မှုသည် မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုသော ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မဖြစ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ဤအမြင်နှစ်ခုက သတိပေးနေပါသည်။

တော်လှန်ရေးနယ်မြေမှ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သူ မောင်ဆောင်းခနှင့် မြို့ပြတွင် နေထိုင်ရုန်းကန်နေရသူ မောင်လူအေးတို့၏ သင်္ကြန်ကာလအပေါ် ရှုမြင်ပုံမှာ ကွာခြားချက်ရှိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် ဖြည့်ဆည်းပေးနေသည့် အမြင်များ ဖြစ်ကြသည်။

မောင်ဆောင်းခ၏ အမြင်သည် တော်လှန်ရေးသမားတစ်ဦး၏ ကျယ်ပြန့်သော နှလုံးသားနှင့် ကိုယ်ချင်းစာတရား ကို ဖော်ပြနေသည်။ ရှေ့တန်းရောက် ရဲဘော်များအနေဖြင့် မိမိတို့ရွေးချယ်ထားသော တာဝန်ကို ကျေပွန်ရန်သာ အဓိကထားပြီး၊ နောက်ကွယ်မှ ပြည်သူများ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းအပေါ် ငြိုငြင်စိတ်မရှိကြောင်း မောင်ဆောင်းခက ဆိုခဲ့ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

မောင်ဆောင်းခက တော်လှန်ရေး၏ အနစ်နာခံမှုအပေါ် အခြေခံ၍ ပြည်သူ့စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးရန် နားလည်မှုကို ရှေ့တန်းတင်ခဲ့သော်လည်း၊ မောင်လူအေးကမူ မြို့ပြပြည်သူတစ်ဦး၏ ခံစားချက်ဖြင့် နိုင်ငံရေး အရှက်တရား ကို သတိပေးနှိုးဆော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးစလုံးသည် ပြည်သူများကို ပျော်စေချင်ကြသော်လည်း၊ မောင်လူအေးကမူ ထိုပျော်ရွှင်မှုသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော၊ တစ်ဖက်သား၏ နာကျင်မှုကို စာနာသော ပျော်ရွှင်မှုမျိုးသာ ဖြစ်စေချင်သည့် သဘောပင် ဖြစ်သည်။

မြန်မာ့နှစ်ကူးသင်္ကြန်အခါသမယသို့ ရောက်ရှိလာတိုင်း ရှေ့တန်းထွက် တော်လှန်ရေးရဲဘော်များနှင့် ပြည်သူလူထုကြားတွင် စိတ်ဝမ်းကွဲပြားစေမည့် အတွေးအခေါ်အချို့ အလေ့အထလို ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါသည်။

“ငါတို့ကတော့ ဒုက္ခခံနေရချိန်မှာ သူတို့ကတော့ ပျော်နေကြတယ်” ဟူသော အပြန်အလှန် အဆိပ်သင့်စေမည့် အယူအဆများသည် လက်တွေ့မြေပြင်တွင် ရုန်းကန်နေရသည့် ရဲဘော်များ၏ ရင်ထဲ၌ အမှန်တကယ် ကိန်းအောင်းနေခြင်း မရှိဖို့လိုပါသည်။

တော်လှန်ရေးရဲဘော်များ ရှေ့တန်းသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဖိအားပေးစေခိုင်းမှုကြောင့် မဟုတ်သလို၊ ကံကြမ္မာ၏ တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် တရားမျှတသည့် လူ့ဘောင်သစ်တစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာစေရန် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရွေးချယ်ခဲ့သည့် တာဝန် သာ ဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့ ဖြတ်သန်းနေရသော လက်ရှိကာလသည် ပျော်ရွှင်မှုများ အလွန်ရှားပါးသော ခေတ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ စိတ်ဖိစီးမှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် မွန်းကြပ်မှုဒဏ်ကို လူတိုင်း ခံစားနေကြရပါသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စိတ်ကို ခေတ္တလျှော့ချနိုင်မည့် အခိုက်အတန့်လေးများ ရှိလာပါက အားမနာတမ်း ပျော်ကြပါ ဟူ၍သာ ရဲဘော်များက တိုက်တွန်းလိုပါသည်။

အပန်းဖြေခြင်းသည် တိုက်ပွဲကို အရှုံးပေးခြင်း မဟုတ်ပါ။ စိတ်ဓာတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပါက ရှည်လျားသော တော်လှန်ရေးခရီးကြမ်းကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရန် ခွန်အားမဲ့သွားနိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ခေတ္တခဏ အမောဖြေခြင်းကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ပြန်လည်စုဆောင်းခြင်းအဖြစ် ရှုမြင်သင့်ပါသည်။ ပြည်သူများ၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် ရှေ့တန်းမှ ရဲဘော်များအတွက် ငါတို့ ဘာကြောင့် တိုက်ပွဲဝင်နေသလဲ ဆိုသည့် အဖြေကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည့် တွန်းအားတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါသည်။

တော်လှန်ရေးဟူသည် လူသားဆန်မှုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူသားဆန်မှုထဲတွင် ပျော်ရွှင်ခွင့်၊ လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် ရယ်မောခွင့်များသည် ခွဲခြား၍မရသော အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ပါဝင်နေပါသည်။ ရဲဘော်များက ရှေ့တန်းတွင် တာဝန်ကျေပွန်နေသကဲ့သို့၊ ပြည်သူများကလည်း ရရှိသည့် အခွင့်အရေးပေါ်တွင် စိတ်ကိုဖြေလျှော့ပြီး အားဖြည့်ကြရန် လိုအပ်ပါသည်။

ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ နောက်ဆုံးရည်မှန်းချက်မှာ တစ်နေ့တွင် အားလုံး တူညီသော ပျော်ရွှင်မှု ကို အတူတကွ ခံစားနိုင်ရန် ဖြစ်ပါသည်။ ယခုနှစ်သင်္ကြန်တွင် မွန်းကျပ်မှုများကို သင်္ကြန်ရေနှင့်အတူ ဆေးကြောသန့်စင်ပစ်လိုက်ပါ။

ရှေ့တန်းမှ ရဲဘော်များကမူ ပြည်သူတို့၏ အပြုံးကို ခွန်အားပြုရင်း မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ဆက်လက်ကျေပွန်နေဦးမည်သာ ဖြစ်ပါသည်။