လူထုအနေနဲ့ တော်လှန်ရေးအစိုးရခေါင်းဆောင်တွေအပေါ် ဒီလိုပြောဆိုချင်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာတာဟာ အလွန်လေးနက်ပြီး အကြောင်းရင်းခိုင်လုံမှုတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။
လက်ရှိအခြေအနေမှာ ပြည်သူလူထုဟာ အသက်၊ ဘဝ၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ အများကြီး ပေးဆပ်ထားရတာကြောင့် တာဝန်ယူမှု၊ တာဝန်ခံမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်သင့်နေပါပြီ။
တော်လှန်ရေးကာလ ကြာမြင့်လာတာနဲ့အမျှ ပြည်သူတွေရဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ပိုမိုကြီးမားလာပါတယ်။
နိုင်ငံရေးသမားတွေရဲ့ ကတိကဝတ်တွေနဲ့ လက်တွေ့မြေပြင်က ရလဒ်တွေ မကိုက်ညီတဲ့အခါ လူထုက စိတ်ပျက်လာတတ်ပါတယ်။
“ခဏလေးနဲ့ ပြီးမယ်” ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက် ပေးခဲ့ပေမယ့် လက်တွေ့မှာ နှစ်ချီ ကြာမြင့်လာတဲ့အခါ ဦးဆောင်သူတွေအပေါ် အပြစ်တင်လိုစိတ် ဖြစ်လာပါတယ်။
တော်လှန်ရေးအင်အားစုတွေအကြား၊ ခေါင်းဆောင်တွေအကြားမှာ စိတ်ဝမ်းကွဲတာတွေ၊ အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်မှုတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ပြည်သူတွေ စိတ်ပျက်ရပါတယ်။
ဘုံရန်သူကို တိုက်ခိုက်နေချိန်မှာတောင် အချင်းချင်း ညှိနှိုင်းမရတာတွေက လူထုကို အားလျော့စေပါတယ်။
ပြည်သူတွေက ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စားပြီး၊ ရှိတာလေးရောင်းချပြီး ထောက်ပံ့နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရရှိလာတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေကို ထိထိရောက်ရောက် အသုံးချရဲ့လားဆိုတဲ့ သံသယတွေ ရှိလာရင် လူထုက ဒေါသထွက်တတ်ပါတယ်။
ရှေ့တန်းက ရဲဘော်တွေ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းက သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေတယ်လို့ ခံစားရရင် ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ မကျေနပ်ချက် ဖြစ်လာပါတယ်။
မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု၊ ပေါ့ဆမှုတစ်ခုကြောင့် ပြည်သူတွေ၊ ရဲဘော်တွေ အသက်ဆုံးရှုံးရတဲ့အခါမျိုးမှာ တာဝန်ရှိသူတွေက လူထုကို တရားဝင် တောင်းပန်တာမျိုး၊ တာဝန်ယူတာမျိုး မရှိရင် ဒါဟာ နိုင်ငံရေးသမားတွေရဲ့ ကျင့်ဝတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်လို့ မြင်ကြပါတယ်။
ဘဏ္ဍာရေးကိစ္စဟာ တော်လှန်ရေးကာလမှာ လူထုစိတ်အပျက်ရဆုံးနဲ့ အထိခိုက်မခံနိုင်ဆုံး အပိုင်းလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီတော်လှန်ရေးရဲ့ ရန်ပုံငွေ အများစုဟာ သူဌေးကြီးတွေဆီက လာတာမဟုတ်ဘဲ တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နေ့စားရတဲ့ ပြည်သူတွေ၊ ပြည်ပရောက် ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားတွေနဲ့ အခြေခံလူတန်းစားတွေရဲ့ ချွေးနည်းစာတွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
ဒေါ်လာ သန်းချီ၊ ဘီလီယံချီ ရရှိထားတယ်လို့ ကြားရပေမယ့် လက်တွေ့ မြေပြင်မှာ ဘာလက်နက်မှ မရှိဘူး၊ ဘာမှ ထိရောက်တာ မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုတဲ့အခါ ဒီငွေတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ လူထုက မေးခွန်းထုတ်လာပါတယ်။ ဒီအတွက် တိကျတဲ့ ဖြေရှင်းချက် မပေးနိုင်ရင် ဒါဟာ လူထုကို စော်ကားရာ ရောက်ပါတယ်။
NUG က ငွေတိုက်စာချုပ် (Bonds) တွေ၊ အိမ်ရာစီမံကိန်းတွေ၊ ထီတွေ၊ PayOne တို့ကနေ ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာ ရရှိနေတယ်လို့ တရားဝင် သတင်းထုတ်ပြန်ထားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ မြေပြင်က PDF တပ်ရင်းတွေ၊ LPDF (ဒေသကာကွယ်ရေးတပ်) တွေမှာ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ချင်းစီအတွက် အလှူခံနေရတုန်းပါပဲ။
တော်လှန်ရေးကာလမို့ စာရင်းအင်း အတိအကျ မပြနိုင်တာကို နားလည်ပေးနိုင်ပေမယ့်၊ လုံးဝ အမှောင်ချထားတာကိုတော့ လက်မခံနိုင်ကြပါဘူး။
ဘယ်ဝန်ကြီးဌာနက ဘယ်လောက်သုံးလဲ၊ ကာကွယ်ရေးကို ရာခိုင်နှုန်း ဘယ်လောက် ပို့လဲဆိုတဲ့ အကြမ်းဖျင်း စာရင်းမျိုးတောင် မမြင်ရတဲ့အခါ၊ ငွေတွေ ဟိုရောက်ဒီရောက်နဲ့ ပျောက်နေသလားဆိုတဲ့ သံသယ ဝင်လာပါတယ်။
ငွေရှိပေမယ့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ များလွန်းလို့ ရှေ့တန်းကို ငွေမရောက်တာမျိုး ဖြစ်နေရင် ဒါဟာ စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းခြင်းပါပဲ။
စစ်ပွဲဆိုတာ အချိန်နဲ့ ယှဉ်ရတာပါ။ ငွေထုတ်ဖို့ စာရွက်စာတမ်း အဆင့်ဆင့် စောင့်နေရလို့ တိုက်ပွဲရှုံးသွားတာမျိုး၊ ရဲဘော် အသက်ဆုံးရှုံးရတာမျိုး ရှိခဲ့ရင် ဒါဟာ ခွင့်လွှတ်လို့မရတဲ့ အမှားပါ။
တော်လှန်ရေးကို ခုတုံးလုပ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာနေသူတွေ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာတဲ့အခါ၊ ဒါကို တာဝန်ရှိသူတွေက ထိထိရောက်ရောက် စစ်ဆေးအရေးယူပြီး ရှင်းလင်းတင်ပြခြင်း မရှိရင် “နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းဟာ ဝန်ခံခြင်း”လို့ လူထုက ယူဆသွားနိုင်ပါတယ်။
ပြည်သူတွေဟာ သူတို့ဝမ်းစာကို လျှော့ပြီး လှူဒါန်းနေကြတာပါ။ ဒါကြောင့် ငွေတစ်ကျပ် သုံးတိုင်း၊ ဒီငွေဟာ ပြည်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ထမင်းတစ်လုပ် ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အသိစိတ်မရှိဘဲ ပေါ့ဆစွာ စီမံခန့်ခွဲခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဒါဟာ နိုင်ငံရေးအရတင် မကဘဲ လူ့ကျင့်ဝတ်အရပါ ခွင့်လွှတ်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ အမှားမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။
တော်လှန်ရေးတစ်ခုမှာ အရေးကြီးဆုံးက စုစည်းညီညွတ်မှု ဖြစ်ပေမယ့် ခေါင်းဆောင်တွေကြားမှာ အုပ်စုကွဲတာ၊ နေရာလုတာ၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေကို လူထုရှေ့မှောက် ရောက်လာအောင် ပြုမူတာတွေ ရှိနေပါတယ်။
ခေါင်းဆောင်တွေ မညီညွတ်တဲ့အတွက် မြေပြင်က ရဲဘော်တွေ၊ ထောက်ပို့တွေကြားမှာပါ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်စေသလို၊ စစ်ရေးဗျူဟာပိုင်းမှာလည်း ဟန်ချက်မညီတာတွေ ဖြစ်လာစေပါတယ်။ ဒီအတွက် လူထုက ပေးဆပ်ရတာ ပိုများလာပါတယ်။
အချို့သော နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်တွေဟာ လက်တွေ့မြေပြင်က ပြည်သူတွေ၊ စစ်ဘေးရှောင်တွေ၊ ရဲဘော်တွေရဲ့ နေ့စဉ် ဒုက္ခတွေနဲ့ ကင်းကွာနေတယ်လို့ လူထုက ခံစားရပါတယ်။
“ငါတို့က မြေပြင်မှာ အသက်နဲ့ရင်းနေရတယ်၊ သူတို့က လုံခြုံတဲ့နေရာကနေ ညွှန်ကြားနေတာလား” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းထုတ်မှုတွေက ခေါင်းဆောင်မှုအပေါ် ယုံကြည်မှုကို လျော့နည်းစေပါတယ်။
မဟာဗျူဟာ အမှားတွေကြောင့် နယ်မြေဆုံးရှုံးတာ၊ ရဲဘော်တွေ အသက်ဆုံးရှုံးတာတွေ ရှိခဲ့ရင် ခေါင်းဆောင်တွေက တာဝန်ယူပြီး ရှင်းလင်းတင်ပြတာ၊ တောင်းပန်တာမျိုး နည်းပါးပါတယ်။
အောင်မြင်မှုရရင် သူတို့ကြောင့်လို့ ပြောကြပေမယ့်၊ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိလာတဲ့အခါမှာတော့ လိုအပ်ချက်ရှိသွားတယ် ဆိုတဲ့ စကားလောက်နဲ့ ပြီးစလွယ် လုပ်တတ်ကြတာကို လူထုက မကျေနပ်ကြပါဘူး။
တော်လှန်ရေးကာလမှာ ခေါင်းဆောင်ဆိုသူတွေက စံပြဖြစ်နေရမယ့်အစား အကျင့်ပျက်ခြစားမှု သတင်းတွေ၊ ကိုယ်ကျိုးရှာမှု သတင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာတာဟာ လူထုရဲ့ ယုံကြည်မှုကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေပါတယ်။
ခေါင်းဆောင်တွေအနေနဲ့ ငါတို့ ဦးဆောင်နေလို့ ဒီလောက် ခရီးပေါက်တာလို့ တွေးမယ့်အစား လူထုက ဒီလောက် ထောက်ပံ့ပြီး၊ ဒီလောက် ပေးဆပ်ထားတာတောင် ငါတို့ ဘာလို့ ဒီထက် ပိုထိရောက်အောင် မလုပ်နိုင်သေးတာလဲ ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးခွန်းထုတ်ပြီး လူထုကို တောင်းပန်သင့်တဲ့ အချိန်ရောက်နေပြီလို့ ဆိုလိုရင်း…….