လောကကြီးမှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတွေနဲ့ လူသားတွေကြားက သံယောဇဉ်က တကယ်ကို ဆန်းကြယ်ပြီး နက်ရှိုင်းလွန်းပါတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ လူအချင်းချင်း ပေးတဲ့မေတ္တာထက်တောင် ပိုပြီး စစ်မှန်၊ ပိုပြီး ခိုင်မြဲနေတတ်တာမျိုးပါ။ အဲဒီလို သစ္စာတရားနဲ့ မေတ္တာတရားရဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခုအဖြစ် ရန်ကုန်မြို့၊ တက္ကသိုလ်ရိပ်သာလမ်းက ခြံနံပါတ် ၅၄ မှာ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ခွေးကလေး တိုက်ချီတို ကို မြန်မာပြည်သူတွေတင်မက ကမ္ဘာကပါ သိကြ၊ ချစ်ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာ သတင်းတစ်ခုကတော့ လူထုခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ အမြဲတွဲလျက် မြင်တွေ့ရလေ့ရှိတဲ့ အဲဒီခွေးကလေး တိုက်ချီတိုဟာ ဇွန်လ ၂၁ ရက် ညပိုင်းကပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီသတင်းက တိရစ္ဆာန်ချစ်တတ်သူတွေနဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို လွမ်းဆွတ်နေကြသူတွေရဲ့ ရင်ကို တကယ့်ကို ကြေကွဲစေခဲ့ရပါတယ်။
တိုက်ချီတိုလေး ဆုံးပါးသွားချိန်မှာ အသက်က ၁၆ နှစ်ကျော်၊ ၁၇ နှစ်ထဲကို ရောက်နေပြီဖြစ်လို့ လူ့သက်တမ်းနဲ့ တွက်မယ်ဆိုရင် အသက် ၈၀ ကျော် အရွယ်အထိ အလွန်အမင်း အသက်ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကို အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ပဲ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့ရှာတာပါ။
ဒီခွေးကလေးရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် ၂၀၁၀ ခုနှစ် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် နေအိမ်အကျယ်ချုပ်က လွတ်မြောက်လာတဲ့အချိန်က စခဲ့တာပါ။ ထိုစဉ်က မိခင်ဖြစ်သူကို လူသားချင်း မစောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့အတွက် ဘေးနားမှာ အဖော်ရစေဖို့နဲ့ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့အတွက် သားငယ်ဖြစ်သူ ကင်မ်အဲရစ်က မြန်မာပြည်ကို အလည်လာရင်း လက်ဆောင်အဖြစ် ဝယ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
၂၀၁၀ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလမှာ ကင်မ်အဲရစ်က အမေဖြစ်သူထံ ရောက်လာချိန်မှာ တိုက်ချီတိုလေးက သုံးလသား အရွယ်မျှသာ ရှိသေးတဲ့ အမွေးပွ ခွေးပေါက်စလေးပါ။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က ၂၀၁၀ အောက်တိုဘာ ၁၈ ရက်မှာ မွေးဖွားခဲ့တဲ့ ဒီခွေးကလေးကို အလွန်ချစ်လို့ နှစ်စဉ် မွေးနေ့ပွဲလေးတွေတောင် လုပ်ပေးလေ့ ရှိခဲ့ပါတယ်။
တိုက်ချီတိုဟာ သခင်ဖြစ်သူရဲ့ အနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျ အခြေအနေပေါင်းစုံမှာ အရိပ်ပမာ မခွဲတမ်း လိုက်ပါခဲ့သူပါ။ နိုင်ငံရေး လောကဓံ မုန်တိုင်းတွေကြားမှာ ခေါင်းဆောင်အတွက် ခဏတာ စိတ်သက်သာရာရစေတဲ့ ပျော်ရွှင်မှု အစစ်အမှန်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အဖော်မွန်လေးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ၂၀၂၁ ခုနှစ် စစ်အာဏာသိမ်းမှု ပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်လမ်းခရီးဟာ အဓမ္မ ခွဲခွာခြင်းကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ ၂၀၂၂ ခုနှစ် ဇွန်လ ပထမပတ်အထိသာ သခင်ဖြစ်သူနဲ့ အတူနေခွင့်ရခဲ့ပြီး၊ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် အကျဉ်းထောင်ကို ပြောင်းရွှေ့ခံရပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ တိုက်ချီတိုလေးဟာ ခြံနံပါတ် ၅၄ နေအိမ်ကို တစ်ကောင်တည်း ပြန်ပို့ခံခဲ့ရပါတယ်။
အဲဒီအချိန်ကစလို့ တိုက်ချီတိုရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးထဲမှာ သခင်ပြန်အလာကို မျှော်လင့်ရတဲ့ ဆွေးမြည့်ဖွယ် နေ့ရက်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ခွေးဆိုတဲ့ သတ္တဝါတွေက သခင်ကို မမြင်ရပေမဲ့ သခင်ရဲ့ အနံ့၊ သခင်ရဲ့ အသံနဲ့ အမှတ်တရတွေကို သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ဘဝဆုံးသည်အထိ မှတ်မိနေတတ်ကြတာပါ။
အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေထဲမှာ ခွေးတွေဟာ သခင်အပေါ် သစ္စာအရှိဆုံးနဲ့ မေတ္တာအကြီးမားဆုံး ဖြစ်ကြပါတယ်။ သူတို့က သခင်ရဲ့ ချမ်းသာခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်ဒြပ်တွေကို မငဲ့ကွက်ဘဲ၊ သခင်ဟာသာ သူတို့ရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစနဲ့ ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ချစ်တတ်ကြတာပါ။
ခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှာတင်မက ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း အထင်အရှား တွေ့နိုင်ပါတယ်။ သူတို့က သခင်ကို ချစ်တဲ့စိတ်ကြောင့် မိမိအသက်ကိုပါ စွန့်ဝံ့ကြသလို သခင် မရှိတော့တဲ့အခါမှာလည်း အစားအသောက်ပျက်၊ လွမ်းနာကျပြီး လိုက်သေတတ်တဲ့ သဘာဝ ရှိပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် ဆယ်နှစ်သား အရွယ်လောက်က ကိုယ်တိုင်ကြုံခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို သတိရမိပါတယ်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော့်အဘွားမှာ ဂျက်စီမလို့ အမည်ရတဲ့ ခွေးမလေးတစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဘွားနဲ့ ဂျက်စီမတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်ကလည်း တိုက်ချီတိုတို့လိုပဲ နက်ရှိုင်းလှပါတယ်။
တစ်နေ့တော့ အဘွားက ကျန်းမာရေးကြောင့် ဆေးရုံတက်ခဲ့ရပြီး၊ ဆေးရုံတက်နေတဲ့ ကာလပတ်လုံး ဂျက်စီမက အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်ကာ လမ်းမဆီကိုပဲ မျက်မှောင်ကုပ်ကြည့်ပြီး အဘွားပြန်လာမယ့် အချိန်ကို စက္ကန့်မလပ် စောင့်မျှော်နေခဲ့ရှာပါတယ်။
ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက အဘွားဟာ ဆေးရုံမှာတင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ထူးဆန်းတာက အဘွား ဆေးရုံမှာ ဆုံးသွားတဲ့ ထိုအချိန်၊ ထိုညဉ့်မှာတင် အိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဂျက်စီမရဲ့ မျက်ဝန်းအစုံကနေ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာခဲ့တာပါ။
တိရစ္ဆာန်တွေမှာ စကားပြောနိုင်စွမ်း မရှိပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံက သခင်ရဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ ခွဲခွာခြင်းကို ကြိုသိနိုင်စွမ်း ရှိကြပါတယ်။ ဂျက်စီမဟာ သူမကို အလွန်ချစ်တဲ့ သခင်ဖြစ်သူ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့တာကို စိတ်ဝိဉာဉ်အရ သိမြင်သွားခဲ့ပုံရပါတယ်။
အဘွားဆုံးပြီးနောက်မှာ ဂျက်စီမက ဘာမှမစားတော့ဘဲ အိမ်ထောင့်မှာ ခွေခေါက်ညည်းတွားနေခဲ့ပြီး၊ သခင်မရှိတော့တဲ့ လောကကြီးမှာ ဆက်ရှင်သန်ဖို့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့သလိုပဲ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဘွားနောက်ကို လိုက်ပါ သွားခဲ့ရှာပါတယ်။
ဒီအဖြစ်အပျက်က ခွေးကလေးတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှိတဲ့ သစ္စာတရားနဲ့ မေတ္တာတရားဟာ ဘယ်လောက်ထိ ပြင်းထန်နက်ရှိုင်းလဲဆိုတာ ပြနေတာပါ။ တိုက်ချီတိုရဲ့ ဘဝနောက်ဆုံး နေ့ရက်တွေကလည်း ဒီလိုလွမ်းဆွတ်ခြင်း ဝေဒနာတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့မှာ သေချာပါတယ်။
တိုက်ချီတိုလေးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်နီးပါး ကာလပတ်လုံး ခြံနံပါတ် ၅၄ ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုအောက်မှာ သခင်ဖြစ်သူရဲ့ ခြေသံကို စောင့်စားရင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရပါတယ်။ နေ့ရက်တိုင်း တံခါးဝဆီ မျှော်ကြည့်ပြီး အမေ ဘယ်တော့ပြန်လာမလဲ လို့ သူ့စိတ်ထဲကနေ တမ်းတနေခဲ့ရှာမှာပါ။
အခုတော့ အသက် ၁၇ နှစ်ထဲမှာ တိုက်ချီတိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဇရာကို မခံနိုင်တော့ဘဲ၊ သခင်ပြန်အလာကို နှုတ်ဆက်ခွင့် မရတော့ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်သွားခဲ့ရရှာပါပြီ။ သခင်ကို တွယ်တာလွန်းတဲ့ သူ့ရဲ့ စောင့်မျှော်ခြင်း ခရီးဟာ သေဆုံးမှုကမ္ဘာမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရပါတယ်။
တိုက်ချီတိုလေးဟာ သေဆုံးချိန်အထိ သခင်နဲ့ ပြန်ဆုံခွင့် မရခဲ့ပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ သစ္စာတရားကတော့ ခြံနံပါတ် ၅၄ ရဲ့ မြေဆီလွှာနဲ့ သမိုင်းစာမျက်နှာတွေမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့မှာပါ။ သူဟာ သခင်အပေါ်မှာရော၊ မိမိဘဝအပေါ်မှာပါ တာဝန်ကျေပွန်ခဲ့တဲ့ သစ္စာရှိ ခွေးကလေးတစ်ကောင် ဖြစ်ပါတယ်။
သခင်နဲ့ ခွေးကလေး တိုက်ချီတိုတို့ရဲ့ ဝေးကွာခြင်း ကံကြမ္မာက ရင်နင့်စရာ ကောင်းပေမဲ့၊ နောင်ဘဝ ဆုံဆည်းရာ ကမ္ဘာတစ်ခုခုမှာတော့ တိုက်ချီတိုလေးဟာ သူအလွန်ချစ်ရတဲ့ သခင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို အမှီအခိုကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လည်ပြေးဝင် ခိုလှုံခွင့် ရလိမ့်မယ်လို့ တိရစ္ဆာန်ချစ်သူတိုင်းက ဆုတောင်းမျှော်လင့်နေကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။