By ကိုထားဝယ် / MPA [ အတွေးအမြင်ဆောင်းပါး ]
မြန်မာနှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့ရဲ့ လေပြည်နဲ့အတူ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သတင်းစကားဟာ ပြည်သူတွေရဲ့ ရင်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပါတယ်။
အကျဉ်းထောင်ရဲ့ တံတိုင်းမြင့်မြင့်တွေနောက်မှာ နှစ်ရှည်လများ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ ပြည်သူရွေးကောက်ခံ သမ္မတဦးဝင်းမြင့် ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခြင်းနဲ့ နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံပုဂ္ဂိုလ် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို နေအိမ်အကျယ်ချုပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ ဝမ်းသာရမလိုလိုနဲ့ ဝေခွဲမရတဲ့ အတွေးပေါင်းစုံကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါတယ်။
တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စစ်အုပ်စုဟာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို လုံးဝလွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ တစ်ထစ်ချ တွက်ဆထားခဲ့ကြတာပါ။ အခုတော့ သမ္မတဦးဝင်းမြင့် လွတ်မြောက်လာခြင်းက အများရဲ့ တွက်ဆချက်တချို့ကို လွဲချော်သွားစေခဲ့ပေမဲ့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကတော့ အကျဉ်းထောင်ကနေ နေအိမ်အကျယ်ချုပ်ဆိုတဲ့ “ခြံစည်းရိုးအပြောင်းအလဲ” အဆင့်မှာပဲ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဝမ်းသာမှုရဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် ဆုံးသွားရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပါ။
ဘာကြောင့် သူတို့ကို လုံးဝမလွှတ်နိုင်ဘူးလို့ အများက ယူဆခဲ့ကြတာလဲ။ ဒီနေရာမှာ ခိုင်မာတဲ့ အကြောင်းရင်း နှစ်ရပ် ရှိနေပါတယ်။
ပထမအချက်ကတော့ “အင်အားစု” ကိစ္စပါ။ အတိတ်က အာဏာရှင်ဟောင်း သန်းရွှေလက်ထက်မှာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ရဲ့နောက်မှာ စစ်တပ်ကို တုံ့ပြန်နိုင်လောက်တဲ့ လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ရယ်လို့ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကနေ့ကာလ ၂၀၂၁ နောက်ပိုင်း ဖြစ်တည်လာတဲ့ အမျိုးသားညီညွှတ်ရေးအစိုးရ (NUG) ရဲ့ လက်အောက်ခံ PDF တပ်မတော်နဲ့ တခြားသော တော်လှန်ရေးအင်အားစုတွေဟာ စစ်တပ်ကို အပြင်းအထန် ခုခံတွန်းလှန်နေတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။
အကယ်၍ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ဒါမှမဟုတ် သမ္မတဦးဝင်းမြင့်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကသာ “အပြတ်တိုက်” ဆိုတဲ့ အမိန့်စကားတစ်ခွန်း ထွက်လာခဲ့ရင် မင်းအောင်လှိုင်ရဲ့ စစ်တပ်အတွက်တော့ အဆုံးစီရင်ချက် ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးရဲ့ မူလရပ်တည်ချက်ဖြစ်တဲ့ “ငြိမ်းချမ်းစွာအတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရေး” ဆိုတဲ့ ဝါဒက ရှိနေပြန်ပါတယ်။ ဒီရပ်တည်ချက်ကပဲ အစွန်းရောက်တဲ့ အမိန့်မျိုးထွက်လာဖို့ကို တားဆီးထားနိုင်တယ်လို့ ယူဆစရာ ရှိပေမဲ့ စစ်အုပ်စုဘက်ကတော့ ဒါကို စွန့်စားရဲတဲ့အထိ ယုံကြည်မှု မရှိတာ အမှန်ပါပဲ။
ဒုတိယအချက်ကတော့ ‘ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အမှန်တရား’ ကြားက တိုက်ပွဲပါ။ စစ်အုပ်စုဟာ သူတို့နှစ်ဦးကို အပြစ်သားတွေအဖြစ် ပုဒ်မပေါင်းစုံတပ်ပြီး ထောင်ချထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကာယကံရှင်တွေဘက်ကတော့ သူတို့မှာ အပြစ်မရှိကြောင်း အတိအလင်း ပြောထားပြီးသားပါ။
ဒါကြောင့် အပြစ်မရှိဘဲနဲ့ စစ်အုပ်စုဆီက “လွတ်ငြိမ်းခွင့်” ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို လက်ခံဖို့ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုသိစိတ်နဲ့ မူဝါဒအရ ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သို့သော်လည်း နိုင်ငံရေးရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အသက်အရွယ်၊ ကျန်းမာရေး အခြေအနေတွေကို ထောက်ဆရင်တော့ ဒါဟာ လွန်စွာနူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။
အခုလည်း ကြည့်ပါ။ လွတ်ငြိမ်းခွင့်ဆိုတဲ့နေရာမှာ ရာဇဝတ်ကျင့်ထုံးဥပဒေ ပုဒ်မ ၄၀၁(၁) အရ “နောက်တစ်ကြိမ် ပြစ်မှုထပ်မံကျူးလွန်ပါက ကျန်ရှိတဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေကိုပါ ဆက်လက်ကျခံရမယ်” ဆိုတဲ့ ခြွင်းချက်နဲ့ လွှတ်ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ လွတ်မြောက်ခြင်းစစ်စစ် မဟုတ်ဘဲ အချိန်မရွေး ပြန်ဖမ်းနိုင်တဲ့ “ကြိုးရှည်ရှည်နဲ့ လှန်ထားခြင်း” သာ ဖြစ်ပါတယ်။
မင်းအောင်လှိုင်ဟာ ဒီဖြေလျော့မှုတွေကို “သတိကြီးကြီးထားပြီး” ဆောင်ရွက်လာနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ မေးစမေးခွန်းတစ်ခု ထွက်လာပါတယ်။ ဒါကတော့ ဘာလို့ မင်းအောင်လှိုင်က ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို နေအိမ်အကျယ်ချုပ်ပြောင်းပြီး ဦးဝင်းမြင့်ကို လွှတ်ပေးတာလဲဆိုတာပါ။
အားလုံးမြင်သာစေတာကတော့ မင်းအောင်လှိုင်က အမည်ခံသမ္မတအနေနဲ့ အစိုးရသစ်တက်လာပြီးနောက်မှာ နိုင်ငံတကာရဲ့အသံကို ပြန်နားထောင်ချင်လို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ ပုံပြောင်းအစိုးရအတွက် နိုင်ငံတကာ အသိအမှတ်ပြုမှု လိုချင်နေသလို၊ အနည်းဆုံးတော့ အာဆီယံ ထိုင်ခုံကို ပြန်ထိုင်ခွင့်ရဖို့ သူ မျှော်လင့်နေတာ သေချာပါတယ်။
တကယ်တော့ သမ္မတ ဦးဝင်းမြင့် လွတ်မြောက်လာခြင်းနဲ့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို နေအိမ်အကျယ်ချုပ် ပြောင်းရွှေ့ခြင်းဟာ စစ်အုပ်စုရဲ့ နိုင်ငံရေးထွက်ပေါက် ရှာခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရာဇဝတ်ကျင့်ထုံးဥပဒေ ပုဒ်မ ၄၀၁ (၁) ဆိုတဲ့ ခြွင်းချက်တွေနဲ့ လွှတ်ပေးတာဟာ လွတ်မြောက်ခြင်းစစ်စစ် မဟုတ်ဘဲ “ကြိုးရှည်ရှည်နဲ့ လှန်ထားခြင်း” သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်/ကျမတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ စစ်အုပ်စုရဲ့ လက်အောက်ကနေ လုံးလုံးလျားလျား မရုန်းထွက်နိုင်သေးသရွေ့တော့ ဒီနှစ်သစ်ကူးရဲ့ စာမျက်နှာသစ်ဟာ ပြည်သူတွေအတွက်တော့ အရောင်မွဲနေဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရရင် သမ္မတဦးဝင်းမြင့် ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခြင်းဟာ မိသားစုအတွက်ရော၊ ပြည်သူတွေအတွက်ပါ ဝမ်းသာစရာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေဟာ စစ်အုပ်စုရဲ့ လက်အောက်ကနေ လုံးလုံးလျားလျား လွတ်မြောက်သွားတာမျိုး မဟုတ်သေးပါဘူး။
နေအိမ်အကျယ်ချုပ်ဆိုတာဟာလည်း ထောင်တစ်ခုပါပဲ။ ပြည်သူရွေးကောက်ထားတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေအပေါ် စစ်အုပ်စုက ခုတုံးလုပ်ပြီး နိုင်ငံရေးထွက်ပေါက် ရှာနေသရွေ့တော့ ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့ရဲ့ ဝမ်းသာမှုတွေဟာ လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် ဆုံးနေရဦးမှာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။